غروبهای رمضان در حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه سلاماللهعلیها حال و هوایی دارد که واژهها از توصیفش عاجزند. لحظهای که آسمان قم به رنگ نیایش درمیآید و دلها بیقرار شنیدن اذان میشوند، سفرهای از عشق، کرامت و برکت در صحنهای نورانی گسترده میشود.
اینجا افطار، فقط گشودن روزه نیست؛ گشودن دل است. سفرهای آراسته با برکت کریمه اهل بیت، با عطر نان گرم، خرمای شیرین، چای دلچسب و طعم مهربانی، پیش روی زائرانی قرار میگیرد که با امید و اشک و دعا آمدهاند. هر آنچه بر این سفره نهاده میشود، نه تنها خوراک جسم که مرهم جان است؛ زیرا با نیت خالصانه و در سایه نام اهلبیت علیهمالسلام تقدیم میشود.
در کنار این سفرههای نورانی، مرزها محو میشوند؛ غریبهها آشنا میشوند و دلها به هم گره میخورند. کودکانی که با شوق خرمای افطار را در دست گرفتهاند، مادرانی که زیر لب دعا میخوانند، پدرانی که نگاهشان به گنبد طلایی گره خورده است… همه در یک لحظه مشترکاند؛ لحظه بندگی.
وقتی نخستین جرعه آب با نام خدا نوشیده میشود و صدای «اللهم لک صمنا» در فضا میپیچد، گویی بهشت در زمین جلوه میکند. این سفره، سفره کرامت است؛ جلوهای از میزبانی بانویی که سالهاست پناه دلهای مشتاق و مأمن حاجتمندان است.
سفره افطاری در حرم بانوی کرامت، روایت زندهای از همدلی، ایمان و شکوه بندگی است؛ ضیافتی که هر سال در ماه میهمانی خدا، دلهای بیشماری را گرد هم میآورد تا زیر سایه گنبد طلا، طعم ناب با هم بودن و با خدا بودن را بچشند.
